دانلود آهنگ گره خورده در دلتنگی با صدای باب دیلن

متن کامل آهنگ گره خورده در دلتنگی از باب دیلن

Early one morning the sun was shining
I was laying in bed
Wondering if she’d changed at all
If her hair was still red
اوایل یک صبح آفتاب می‌تابید
روی تخت دراز کشیده بودم
با خودم فکر می‌کردم آیا اصلاً عوض شده
آیا موهایش هنوز قرمز است
Her folks, they said our lives together
Sure was going to be rough
They never did like Mama’s homemade dress
Papa’s bankbook wasn’t big enough
خانواده‌اش می‌گفتند زندگی مشترکمان
حتماً سخت خواهد بود
هرگز لباس دست‌دوز مادرش را نپسندیدند
و پول پدرش کافی نبود

And I was standing on the side of the road
Rain falling on my shoes
Heading out for the East Coast
Lord knows I’ve paid some dues, getting through
Tangled up in blue
و من کنار جاده ایستاده بودم
باران روی کفش‌هایم می‌بارید
به سمت ساحل شرقی می‌رفتم
خدا می‌داند چه بهایی برای گذر از این روزها دادم
گره خورده در دلتنگی
She was married when we first met
Soon to be divorced
I helped her out of a jam, I guess
But I used a little too much force
وقتی اول دیدیمش شوهر داشت
که به زودی طلاق می‌گرفت
کمکش کردم از گرفتاری بیرون بیاید
اما شاید کمی بیش از حد فشار آوردم

We drove that car as far as we could
Abandoned it out west
Split up on a dark, sad night
Both agreeing it was best
تا جایی که توانستیم راندیم
ماشین را در غرب رها کردیم
در یک شب تاریک و غمگین از هم جدا شدیم
هر دو می‌دانستیم که بهترین کار همین است
She turned around to look at me
As I was walking away
I heard her say over my shoulder
“We’ll meet again someday on the avenue”
Tangled up in blue
برگشت و نگاهم کرد
در حالی که داشتم می‌رفتم
از پشت سرم شنیدم که گفت
«یه روزی دوباره توی خیابان همدیگه رو می‌بینیم»
گره خورده در دلتنگی

I had a job in the great north woods
Working as a cook for a spell
But I never did like it all that much
And one day the ax just fell
در جنگل‌های بزرگ شمالی کار پیدا کردم
مدتی آشپزی کردم
اما هرگز دلم پیشش نبود
و یک روز اخراجم کردند
So I drifted down to New Orleans
Where I lucky was to be employed
Working for a while on a fishing boat
Right outside of Delacroix
پس سرگردان به نیواورلئان رسیدم
که خوش‌شانس بودم کاری پیدا کنم
مدتی روی یک قایق ماهیگیری کار کردم
درست بیرون از دلاکروا

But all the while I was alone
The past was close behind
I seen a lot of women
But she never escaped my mind
And I just grew
Tangled up in blue
اما در تمام این مدت تنها بودم
گذشته دنبالم بود
زنان زیادی دیدم
اما او هرگز از ذهنم نرفت
و فقط در دلتنگی فرو رفتم
گره خورده در دلتنگی
She was working in a topless place
And I stopped in for a beer
I just kept looking at the side of her face
In the spotlight, so clear
در یک کافه‌بار کار می‌کرد
و من برای یک آبجو توقف کردم
فقط به پهلوی صورتش خیره ماندم
زیر نور مستقیم، آنقدر واضح

And later on, when the crowd thinned out
I was just about to do the same
She was standing there, in back of my chair
Said, “Tell me, don’t I know your name?”
بعدتر، وقتی جمعیت کم شد
داشتم آماده می‌شدم که بروم
پشت صندلی‌ام ایستاده بود
گفت: «بگو، مگر اسمت را نمی‌شناسم؟»
I muttered something underneath my breath
She studied the lines on my face
I must admit, I felt a little uneasy
When she bent down to tie the laces
Of my shoe
Tangled up in blue
چیزی زیر لب زمزمه کردم
خطوط صورتم را زیر نظر گرفت
باید اعتراف کنم کمی دستپاچه شدم
وقتی خم شد تا بند
کفشم را ببندد
گره خورده در دلتنگی

She lit a burner on the stove
And offered me a pipe
“I thought you’d never say hello,” she said
“You look like the silent type”
شعله اجاق را روشن کرد
و پیپی به من تعارف کرد
گفت: «فکر می‌کردم هرگز سلام نمی‌کنی»
«آدم ساکتی به نظر می‌رسی»
But she opened up a book of poems
And handed it to me
Written by an Italian poet
From the thirteenth century
اما کتابی از اشعار باز کرد
و به دستم داد
نوشته یک شاعر ایتالیایی
از قرن سیزدهم

And every one of them words rang true
And glowed like burning coal
Pouring off of every page
Like it was written in my soul
From me to you
Tangled up in blue
و هر کلمه‌ای حقیقت محض بود
مثل زغال سوزان می‌درخشید
از هر صفحه‌ای سرازیر می‌شد
انگار در روح من نوشته شده بود
از من برای تو
گره خورده در دلتنگی
I lived with them on Montague Street
In a basement down the stairs
There was music in the cafés at night
And revolution in the air
با آن‌ها در خیابان مونتاگ زندگی کردم
در زیرزمینی پایین پله‌ها
شب‌ها در کافه‌ها موسیقی بود
و انقلاب در هوا

Then he started into dealing with slaves
And something inside of him died
She had to sell everything she owned
And froze up inside
بعد شروع کرد به کارهای کثیف
و چیزی درونش مرد
مجبور شد همه دارایی‌اش را بفروشد
و درونش سرد و بی‌روح شد
And when it finally, the bottom fell out
I became withdrawn
The only thing I knew how to do
Was to keep on keeping on
Like a bird that flew
Tangled up in blue
و وقتی بالاخره همه چیز فرو پاشید
منزوی شدم
تنها چیزی که بلد بودم
این بود که ادامه بدهم و ادامه بدهم
مثل پرنده‌ای که پرواز کرد
گره خورده در دلتنگی

So now I’m going back again
I got to get to her somehow
All the people we used to know
They’re an illusion to me now
پس حالا دارم دوباره برمی‌گردم
باید به نحوی به او برسم
همه کسانی که می‌شناختیم
حالا برایم مثل سراب هستند
Some are mathematicians
Some are carpenters’ wives
Don’t know how it all got started
I don’t know what they’re doing with their lives
بعضی ریاضیدان شدند
بعضی همسر نجارها
نمی‌دانم همه چیز چطور شروع شد
نمی‌دانم با زندگی‌شان چه می‌کنند

But me, I’m still on the road
A-heading for another joint
We always did feel the same
We just saw it from a different point of view
Tangled up in blue
اما من، هنوز در راهم
به سمت جای دیگری می‌روم
همیشه یک احساس داشتیم
فقط از دو زاویه متفاوت می‌دیدیم
گره خورده در دلتنگی